Feeds:
Posts
Comments

ข้าวมันไก่ทอด 10 บาทยังอร่อยได้เลย (ข้าวเค็มๆ ไก่ทอดสับมา 4 ชิ้นได้)… ชีวิตจะคิดอะไรมาก… ^ ^

นานนะเนี่ย กว่าจะรู้วิธีใช้ blog ใน wordpress เนี่ย… หาอยู่ตั้งนาน เพิ่มจะมารู้ว่าชั้นไม่ได้ login… จะไปรู้ได้ยังไงว่ามัน link มาจาก msn messenger แล้วมันจะไม่ login ให้เนี่ย.. ของเก่ายังทำให้เลย นี่แหล่ะน้าาา user experience!!! อย่างน้อย ‘as-is’ function ต้องยังมีอยู่ซิ ไม่งั้นก้อต้อง communicate + workaround ให้ด้วย (รู้สึกเหมือนออกนอกเส้นทางแล้วไงไม่รู้)….

เอาเถอะ… ต่อไปคงจะหัดใช้มันไปเรื่อยๆ… ไม่ได้เขียน blog บ่นมาจะครบครึ่งปีแล้วซินะ… ว่าแต่ มันทำ spell check ให้ด้วย การิ๊ดดด…

ป.ล. ต้อง special thanks to Ja-aye who ชี้ทางสว่างให้… (ชั้นม่ายด้าย log-in!!!!)

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

วันนี้สาวๆนัดเจอกันไปเอาการ์ดแต่งงานของแป๋งค่ะ… นัดกันที่ตำนัวตอนเที่ยง ก้อกินๆเม้าส์ๆกันไป แล้วก้อไปแวะเยี่ยมโรงเรียนสอนฟิสิกส์ของจิ๊บ กิน coldstone แล้วก้อ shopping ต่อนิดหน่อย รู้ตัวอีกทีก้อซักสองทุ่ม (เดินนานเหมือนกันนะเนี่ย) ก้อเลยกลับบ้าน… นั่งรถไฟฟ้ากลับ ลงอ่อนนุชแล้วก้อขึ้นรถเมล์ย้อนกลับมาลงพระโขนง…. ก่อนกลับอาม่าก็โทรมาหาเหมือนกัน กลัวขึ้นรถผิดสาย เลี้ยงเข้าอ่อนนุชไปจะลำบาก… ตอนยืนรอก็เลยเล็งๆ เห็นคันนึงวิ่งมาจอดนานหน่อย ก็เลยส่องป้ายรถ (แหม ใครจะไปจำเบอร์ได้ว่า เบอร์ไหนไปไหน) เห็นมันผ่านคลองเตย ก็มั่นใจได้ว่าผ่านบ้านชั้นแน่ๆ (ไม่ค่อยถูกกับการเดาสายรถเมย์ค่ะ 95% วิ่งผ่านบ้านแน่ๆ มี 5% เลี้ยวก่อนถึงบ้าน ยังเคยขึ้นผิดมาแล้วเลย)… นี่คือเหตุการ์บนรถเมล์….
 
…เดินขึ้นตามคิวขึ้นรถเมย์ไป คนพอสมควร ไม่เยอะมาก มีเก้าอี้แต่ไม่ได้นั่ง… แหม ก็แค่สองป้ายเองนินา เสียทรัพยากรพอดี…  นู๋จุ๊บก้อยืนถือกระเป๋าน้องแมว (ใส่เหรียญ) เตรียมหยิบเหรียญสิบให้เต็มที่เลย (ไม่รู้แล้วว่าตอนนี้มันกี่บาท สิบบาทน่าจะพอละนะ รถไม่แอร์)… ผ่านไปป้ายที่หนึ่ง กระเป๋าก็ยืนนิ่งๆ… เอ๊ะ เค้าลืมเก็บตังค์รึป่าวนะ… จนกระทั่งรถข้ามสะพานพระโขนง จะลงป้ายหน้าล่ะ เลยกระดิ๊บไปตรงประตูจะลง… เห็นกระเป๋ายืนอยู่ก็ถามเค้าว่า…
 
นู๋ฟู…              ไม่เก็บเงินเหรอค่ะ….
กระเป๋า…         รถคันนี้ขึ้นฟรีค่ะ
นู๋ฟู…              (ยิ้มทำหน้าอึ้งๆ…)
กระเป๋า…         ไม่เคยขึ้นรถเมล์ฟรีเหรอค่ะ (คนรอบข้างเริ่มหันมามอง)
นู๋ฟู…              ไม่เคยค่ะ… (แหะๆ)
กระเป๋า…         รถจะมีป้ายแดงๆหน้ารถนะค่ะ เป็นรถพิเศษ ขึ้นฟรี…
นู๋ฟู…              (หะหะ)… ค่ะ… (เขินจริงๆ…)
 
นานๆทีจะได้ใช้สิทธิ์เงินภาษีของตัวเองซักที ไม่ค่อยชินแฮะ ฮาฮา…
 

Nothing is coincidence…

 
sometime somewhere we were met…
 
glad to hear you are happy…
glad to see you are happy…
 
I make my own destiny…
for better or worse…
will never regret…
 
sometime somewhere we will meet… again…
 
จริงๆไปครั้งสุดท้ายก็ไม่น่าจะเกินสองเดือนนะ ทำไมอะไรๆมันเปลี่ยนไปเยอะจังเลย… ตั้งแต่มีสวนชื่อ สวนสนุกปลูกฝัน โผล่ขึ้นมาตรงคณะเภสัช…. ซอยตำนัวหายไป (เพราะว่าเค้าปิดถนนก่อสร้างเป็นเพิ่งชั่วคราว(หรือจะถาวรก็ไม่รู้)ให้พวกร้านที่ใต้สยามที่โดนเผามาเปิดกัน)… บ้านคุณหญิงย้ายไปอยู่ตึกสอนพิเศษตึกใหม่… เดินๆไปแล้วรู้สึกเหมือนมันไม่ค่อยจะเป็นที่ที่คุ้นเคยของเราอีกต่อไปแล้วแฮะ แม้ว่าจะมีร้านหน้าตาเดิมๆอยู่ให้เห็นอะนะ (หรือคนเราที่เปลี่ยนไป แก่ไปนะ เอิ๊กๆๆๆ)…. เหมือนสยามคนน้อยลง (คิดไปเองรึป่าว)… แถวนี้เหมือนมีแต่เด็กมัธยม พวกวัยรุ่นหน่อยคงไปสิงที่อื่นแล้วละ ฮาฮา
 
ว่าแล้วก้อหิว (ตอนเที่ยงคืน).. อยากไปกินข้าวผัดชาเล์ตรงมาบุญครองจัง (จำได้ว่าครั้งแรกเพื่อนๆพาไป ดูร้านแล้วไม่ค่อยน่าไว้ใจเลย คิคิ)…
 

What a month!!!

อาทิตย์ที่ 1 ไข้ขึ้น เป็นหวัดค่ะ (เริ่มจากการนอนน้อยไปหน่อย…)
อาทิตย์ที่ 2 ไปตรวจสุขภาพ (ก้อถามหมอแล้วนะ ว่าเป็นหวัดตรวจสุขภาพได้มั้ย)
อาทิตย์ที่ 3 ไปตรวจเรื่องภูมิแพ้… แต่เจอไซนัสแทน… (เอ๊ะ ก้อก่อนหน้านี้นู๋เพิ่งเป็นหวัดมานิค่ะ)
อาทิตย์ที่ 4 ติดตามผลไซนัส
อาทิตย์ที่ 5 เป็นหวัดรอบที่สอง (ติดเข้ากั๊ตมา.. จำได้เพราะว่าได้ยาแก้หวัดแบบใหม่มา)
อาทิตย์ที่ 6 ขาเดี้ยง (ชั้นไปเตะใครในฝันมานะ จำไม่ได้จริงๆ)
อาทิตย์ที่ 7 เป็นหวัดรอบที่สาม… (ติดอาม่ามา… ทำไมมันติด loop แบบนี้นะ..)
 
การิ๊ดดดด นู๋ไม่ไปหาหมอแล้วค่ะ รู้สึกว่าทำไมช่วงนี้ใกล้ชิดหมอขนาดนี้นะ…